Goestaaf

Als de avond valt, zal ik al dood zijn.
Als het blad voor de laatste keer ritselt, dan zal ik dood zijn. Ja. Ja.
Want niets is gelopen zoals ik het gewild had. Dus ook niet de manier waarop ik –
De…de…trefzekere stappen zijn de mijne niet. Ik heb ze zolang veracht. Gehaat.
Als het masker valt, zal ik dood zijn. Ik val mee, mee met het doek, vlak voor de scène die nog zou moeten beginnen. Maar ik kies niet meer. Daar kies ik voor. Om niet meer te kiezen.
Wil je me liefhebben?
Ja hoor, maar niet te lang, liefst. Eventjes, en dan moet ik door. Dan spoor ik door zonder stoppen, want jij…jij past niet in het plaatje. Jij past niet. Nergens.
Onvoorwaardelijk?
Ja hoor, als…alleen als ik de eisen mag stellen, graag. Dan houdt het op, als ik angstig ben. Het houdt op als ik angstig word, omdat het dan pijn doet. Jij doet mij pijn met je gedachten. Je gedachten als projectielen die mijn irissen zwart maken. Bitter. Als de nacht.
En mag ik…mag ik leven?
Ja hoor, je mag zijn, je mag bestaan. Zolang je ademt zal jouw adem de mijne zijn. De vrucht van ons leven zal ons binden, een hond aan de leiband die kwijlt als hij gunsten van ons verwacht. Onverwoestbare keten van liefde die ons de strot dichtknijpt zodra we –
Vluchten. Vluchten. Van wat moet. Deze scène is geen scène. Dit is echt. Dit is werkelijk.
Als de avond valt, dan zal ik leven, eindelijk en grenzeloos. Een vogel gelijk. Eén met duizend vleugels.

526610_10201645858927373_436144007_n 486495_10201645877247831_909510245_n 486287_10201645864487512_776507143_n 486149_10201645876607815_1029722558_n 486043_10201645877167829_1365559590_n 480044_10201645877647841_708053106_n 2002_10201645869527638_684215929_n 9343_10201645865127528_997169829_n 71939_10201645855127278_1723848159_n 381197_10201645868527613_1851358575_n 401288_10201645872727718_545469395_n 1666_10201645858807370_1803737567_n

Dit bericht is geplaatst in Theater. Bookmark de permalink.